van UMC terug naar Ziekenhuis Overvecht

Vanmorgen is Sjoerd weer verhuisd van het UMC naar ziekenhuis Overvecht.

We gingen er van uit dat hij nu op een 4-persoonszaal zou komen te liggen, maar de verpleging had geregeld dat hij weer op zijn “oude” 1-persoonskamer terecht kon…dus hij ligt weer op kamer 419. Ik vind dat echt super van ze en het welkom wat we kregen was heel hartelijk. Of het nou de verpleging of de voedingsassistente was, iedereen reageerde leuk. Voelde bijna als een soort thuiskomen.

Het is toch wel het verschil met een groot ziekenhuis zoals het UMC. Dat is dan wel vrij modern en technisch goed uitgerust, maar ook meer “produktiewerk” en minder persoonlijk. Een menselijke benadering is bij een genezingsproces in mijn ogen toch ook heel belangrijk.
Het fijne van Overvecht is de vrijheid die we krijgen. Ik ben er meestal smorgens van 11.00 tot 13.00 uur en 'savonds van 17.00 tot 20.00 uur en help waar ik kan. Prettig voor ons en minder belastend voor de verpleging...iedereen blij.

Bijkomend voordeel van Overvecht is dat het eten veel lekkerder is dan dat in het UMC. Het is natuurlijk ook wel lastig om voor zo’n grote “fabriek” te koken, maar in het kader van aansterken helpt het  wel als het eten smakelijk is.

 

Sjoerd zat al vanaf 9.00 uur klaar en te wachten op de ambulance. Rond 13.00 uur – na de lunch – ging hij pas even liggen rusten…dat was een lange ruk maar hij heeft de verhuizing en het lange opzitten redelijk doorstaan.

Vanmiddag zou hij gewogen worden; we zijn benieuwd hoeveel hij afgevallen is.

Tot zo ver deze korte update – tot de volgende keer maar weer!

kleine stapjes vooruit

Even een paar dagen radiostilte omdat ik zelf ook een beetje uitgeteld raakte, maar hier is weer een update over Ludo.

Het gaat iedere dag een klein stapje vooruit met hem!

Zondag is het infuus verwijderd en hierdoor kan Ludo zijn rechterhand weer vrij gebruiken met het opstaan etc.

Maandag is hij in de fysioruimte onder begeleiding tussen een loopbrug gaan lopen…heerlijk vond hij dat! Hij voelde zijn beenspieren eindelijk weer. Op een gegeven moment kreeg hij het bloedheet en vond de therapeute het wel genoeg voor die dag. Volgens haar is zijn zenuwstelsel helemaal ontregeld, waardoor hij het zo warm kreeg. Hij was kapot, maar voldaan.

Tijdens de lunch en het avondeten heeft hij een half uur aan tafel gezeten en zo gegeten. Omdat er geen rollator beschikbaar was, had hij een looprek als ondersteuning om van bed naar de tafel v.v. te lopen.

Na iedere inspanning is hij doodmoe en dommelt hij wat om bij te komen, wat helemaal niet verwonderlijk is na ruim 6 weken plat gelegen te hebben.

Vooral als Ludo zit, valt het heel erg op dat hij een zware tijd achter de rug heeft; hij is afgevallen en aan zijn gezicht kan je zien dat hij het de laatste tijd zwaar heeft gehad.

Via de zaalarts hoorden we dat de professor (de “baas” van de neuro-chirurg) zich afvroeg waarom Ludo naar ziekenhuis Overvecht terug zou gaan. Dinsdag zou er een groot overleg zijn en zou dit nog besproken worden.

Vandaag heeft hij 2x onder begeleiding op de loopbrug gelopen en is het looprek ingewisseld voor een rollator. Na een inspanning heeft hij het nu niet meer zo warm, dus zijn lichaam gaat weer wennen aan het actiever zijn.

Het korset moet hij liggend om (laten) doen. Daarna mag hij pas rechtop komen zitten. Ik vond dat hij vandaag sneller van lig naar zit kon komen dan gisteren; hoe blij je kunt zijn met zulke kleine stapjes die je normaal gesproken gedachteloos doet.

De Neuro-chirurg was ‘s middags nog even bij Ludo geweest. Hij was tevreden over de wond en dat Ludo in de stoel heeft gezeten. Wel maakte hij zich zorgen over het gewichtsverlies - hij was bang voor ondervoeding. Daarom wilde hij eerst eigenlijk niet dat Ludo terug naar Overvecht zou gaan.

Ludo heeft nog snel een vol gevoel en eet daarom nog een normale portie. Tegen Neuro-chirurg heeft hij gezegd dat zijn ervaring is dat als hij maar weer meer kan bewegen, de verbranding vanzelf op gang komt en daarmee ook de eetlust. Met deze toelichting kon de neuro-chirurg leven en heeft hij afgesproken dat als er morgen plaats is in ziekenhuis Overvecht, Ludo daar morgen in de loop van de dag weer naar toe gaat om verder te revalideren en aan te sterken.

Nu maar duimen dat er morgen inderdaad nog een plekje voor hem vrij is.

Dit was het weer voor deze keer.


 

controlefoto oke & korset

Beste allemaal,

Woensdag en donderdag was Ludo behoorlijk moe en zichtbaar uitgeput. Niet verwonderlijk na 2 operaties in 1 week tijd.

Hij heeft veel gedoezeld en had nergens interesse in.

Eten deed hij minimaal omdat zijn maag nog niet op orde was – alleen wat vla om de pillen weg te werken. Hij lag nog steeds aan het infuus waarmee hij vocht, antibiotica en morfine toegediend kreeg.

Woensdagavond is de drain verwijderd.

Donderdagmiddag werden er toch al de controlefoto en het korset gemaakt. Ludo was daar erg teleurgesteld in omdat er toegezegd was dat hij 2 dagen rust zou krijgen.

Maar nu konden ze ineens wel tellen: dinsdagmiddag terug van de OK, dus donderdagmiddag is 2 dagen na de OK.
Het maken van de controlefoto – of beter gezegd, het tillen en rollen op de tafel voor de foto – deed hem erg veel pijn.

Het maken van het korset viel gelukkig mee. De bedoeling van het korset is dat hij het de komende 4 tot 6 weken continue draagt, behalve als hij in bed ligt. Het korset bestaat uit een harde "schaal" aan de rugkant die met klittenband aan de borst/buikkant gesloten wordt.  

Toen hij terug kwam van de foto en het korset aanmeten, was hij een beetje opstandig en erg teleurgesteld. Zijn ribben waren nog steeds pijnlijk.

Hij wilde het liefst alleen maar slapen en deed dat ook. De hele tijd lag hij met een frons in zijn hoofd. Toen een van zijn zussen hem ’s avonds voetmassage gaf ontspande hij zich iets meer en verdween de frons. Dat was heel mooi om te zien.

Toen ik vrijdagmiddag bij hem kwam kon ik mijn ogen niet geloven; een verschil van dag en nacht. Meneer had weer wat praatjes, zijn huidskleur was weer normaal, zijn ogen sprankelden weer en zijn maag was tot rust gekomen en hij had weer wat eetlust. De katheter was verwijderd en de morfine via het infuus was afgekoppeld en hij krijgt nu weer morfine in pilvorm. De dosering zal langzaam afgebouwd worden.

Én….hij was al even uit bed geweest!!

Oner begeleiding van een fysiotherapeut was het korset aangetrokken en heeft hij op het randje van het bed gezeten. Wonder boven wonder was hij niet duizelig en voelde dat goed. Het voelde zo goed dat hij even op zijn benen wilde staan!

Hij heeft nog niet gelopen, maar wel gestaan. Hij stond wel iets naar rechts gebogen, maar dat maakt mij niet uit, dat komt wel weer goed met revalideren. Vanaf 30 september heeft hij alleen maar plat gelegen en eindelijk heeft hij weer even gestaan en dat vind ik zo'n een grote opsteker!

Vrijdagmiddag zijn de zaalarts en de neuro-chirurg even bij hem geweest. Ze waren tevreden over de controlefoto en hebben ons een kopie daarvan gegeven. Ziet er heftig uit; op 3 plaatsen 2 schroeven en daar tussen 2x 2 staafjes.

De zaalarts opperde dat het misschien zinvol is om Ludo weer naar ziekenhuis Overvecht over te plaatsen voor de verdere revalidatie. Ludo blij, want dat plannetje had hij zelf ook al bedacht.  Dan heeft het UMC weer een bed vrij, kan Ludo iets rustiger revalideren bij de fysiotherapeute in Overvecht waar hij veel vertrouwen in heeft, en heeft Overvecht weer een bed bezet (het is daar bijna uitgestorven) en ligt hij dichter bij huis. De sfeer van Overvecht is ook veel gemoedelijker, wat wij wel fijn vinden. Allemaal blij dus als het doorgaat.

Maar de antibioticakuur loopt nog tot en met zondag. En ik denk dat de neuro-chirurg zich nu extra verantwoordelijk voelt en want hij wil Ludo maandag eerst nog even zien voordat hij besluit om hem wel of niet over te laten plaatsen.

Gisteravond voelde Ludo zich te moe, maar vandaag zal hij waarschijnlijk even in de stoel gaan zitten en zijn krantjes lezen en wie weet zijn maaltijd aan tafel eten.

Na een lange tijd ziet het er naar uit dat we ons een beetje kunnen ontspannen en eerlijk gezegd zijn we daar alle 2 hard aan toe. Het kan nu alleen maar beter worden.

Wat de bestraling ons gaat brengen zien we wel, maar dit hebben we in ieder geval overwonnen!

 

Operatie

Beste allemaal,

Zoals beloofd nu een wat uitgebreidere update over hoe de operatie gegaan is.

 

Ludo werd als eerste geopereerd. Door de neuro-chirurg en orthopedisch chirurg die hem vorige week ook geopereerd hebben. Nu maar hopen dat ze deze keer wel konden tellen.

Om 12.30 uur was ik al in het ziekenhuis omdat hij de vorige toen al klaar lag in de recoveryzaal. Ik wilde proberen te voorkomen dat hij weer 3 kwartier “vergeten” zou worden, dus aan de verpleging gevraagd of ze al wat gehoord hadden. Ze hebben toen de recovery gebeld, maar hij was daar nog niet aangekomen.

Uiteindelijk kwam hij pas om 14.45 uur terug op zijn kamer. Wat kan wachten dan lang duren zeg.

Kort daarop kwam de neuro-chirurg en de zaalarts.
Die vertelde in grote lijnen hoe het gegaan was.

Tijdens de operatie is er ook een professor orthopedische chirurgie bijgekomen.

Gedrieën hebben ze er voor gekozen op de bovenste schroeven en staafjes te laten zitten en de fixatie te verlengen tot onder wervel T11. Hij zit nu dus vast vanaf wervel T8 t/m T12.

Reden hiervoor is dat er bij de eerste operatie ruimte gecreëerd was om de schroeven te bevestigen. Als ze de schroeven er nu uit zouden halen, dan waren daar ook zwakkere plek ken ontstaan. Daarom werd er gekozen om ze te laten zitten en niet om ze eruit te halen en de gaten op te vullen met “cement”.

De wond is langer geworden en is nu ongeveer 40 cm.

Ludo was nog erg slaperig van de narcose, dus we hebben het op de hoofdpunten gehouden.

Daarom weet ik nog niet precies wat die verlenging van de fixatie betekend voor de bewegingsbeperking. Dat horen we binnenkort nog wel.

De neuro-chirurg wilde eigenlijk wel dat men vandaag al met mobiliseren zou gaan beginnen. Toen greep Ludo gelukkig zelf in en zei dat hij met de zaalarts afgesproken had dat hem 2 dagen rust gegund zou worden. Zaalarts beaamde dat. De neuro-chirurg was daar niet erg enthousiast over, maar accepteerde het wel. De controlescan en het aanmeten van het korset zal daarom waarschijnlijk pas vrijdag plaatsvinden.

Omdat het de 2^e keer in korte tijd is dat Ludo geopereerd, krijgt hij nu een preventieve antibioticakuur.

Het viel mij op dat er nu geen morfinepomp was aangesloten. De verpleegkundige zei dat hij nu een automatische toevoer van morfine heeft omdat hij de pomp de vorige keer te weinig had gebruikt?!  Hallo, dat kwam omdat de pomp ruim 4 uur niet werkte!! Oh, dat wist ik niet. Nou ja, is allemaal wel goed. Met een automatische pomp is het (in principe) in ieder geval zeker dat hij voldoende krijgt.

Dat was ook wel te merken, want Ludo lag de hele tijd dat ik er was een beetje te dommelen. Hij heeft nogal wat voor z'n kiezen gekregen dus ik was al lang blij dat hij nu even rustig lag te dommelen. 

Ludo vertelde dat hij voordat hij onderzeil ging, gevraagd had of ze hem dit keer wel wat netter in bed wilden leggen. Toen ik bij hem kwam heb ik het bed meteen even na gelopen en deze keer lagen er geen vergeten dingen in zijn bed. Erg eigenlijk dat je dat gaat controleren, maar er gaat nogaleens wat mis en dat gun ik mijn lief niet, dus dan maar zelf waakzaam zijn en blijven (en soms een zeurpiet bevonden worden).

Ook had hij tegen de anesthesist gezegd dat hij na de vorige operatie zo misselijk was geweest. Daartegen zouden ze nu iets bij de narcose geven.

In de loop van de middag werd zijn huidskleur wat beter en keek hij wat helderder uit zijn ogen.

’s Avonds heb ik hem wat vla gegeven zodat hij de pillen gemakkelijker weg kreeg; hij werd daar niet misselijk van. Daar was ik wel blij om.

Ludo zei op een gegeven moment dat zijn ribben pijnlijk waren. Tijdens de operatie heeft hij de hele tijd op zijn buik gelegen, wat die pijn misschien veroorzaakt heeft? De verpleging reageerde er lauwtjes op...blijkbaar niets bijzonder voor hen.

’s Avonds moest de wond nog gecontroleerd worden. Ludo zag daar erg tegenop omdat dat de vorige keer ontzettend pijnlijk was.

Ik had gevraagd of hij een kwartiertje voor die tijd dan niet een kortwerkende morfinepil mocht hebben. De diensdoende arts werd erbij gehaald. Die vond dat niet zo’n goed plan omdat hij al heel hoog zat met de morfine via het infuus.
De broeder zag wel dat Ludo al helemaal gespannen was voor wondinspectie. Ludo stelde voor om het dan maar meteen te doen, zodat hij er maar van af was. Gelukkig deed het draaien niet zo veel pijn als de vorige keer.

De wond lekte niet en de drain zat er nog goed in en deed zijn werk goed.

Om 19.45 uur ben ik naar huis gegaan, zodat hij lekker kon gaan slapen en bij kon komen van deze dag.

Ik had de afspraak voor de intake bij radiotherapie voor 11 november afgezegd. Via de afdeling hebben we te horen gekregen dat er nu een nieuwe afspraak voor de 19^e november staat.

Ik ga zo weer naar Ludo toe en hoop dat hij een beetje bijgekomen is van gisteren. Jullie horen het wel weer.

Dit was het voor deze keer. Ik hoop dat het een beetje te volgen verhaal is geworden.

operatie achter de rug

Beste allemaal,

Even heel kort want ik ben een beetje boel moe:

De operatie is goed verlopen en Ludos tenen bewegen nog steeds.

Morgen'stuur ik jullie een uitgebreidere update.

morgen wéér rugoperatie

Beste allemaal,

Zoals ik vandaag al eerder even snel gemaild heb, is vanmiddag de neuro-chirurg bij ons geweest om te bevestigen dat er bij de operatie van 2 november iets fout gegaan is.

Hoe deze fout heeft kunnen gebeuren begrijpt hij zelf ook niet en zal dit in het team en met zijn baas grondig evalueren.

Als ik het goed begrepen heb, zijn de schroeven tussen de wervels geplaatst.

Nu zitten de schroeven tussen wervels 9 en 10 (1^e bevestigingsplaats) en tussen 10 en 11 (2^e bevestigingsplaats). Aan die schroeven zijn staafjes bevestigd, waardoor nu wervel 10 gefixeerd is.

Morgenochtend wordt Ludo als eerste geopereerd.

Doel is dan eenzelfde constructie te “bouwen” maar dan zo dat wervel T 11 gefixeerd is.
Ze gaan proberen om het zo te doen dat er zo min mogelijk bewegingsbeperking ontstaat.

In die ideale situatie gaan ze de misplaatste boorgaatjes met “cement” repareren. Dit zal dan van zelf in de loop der tijd vergroeien met het bot.

Mocht dat om een of andere reden niet mogelijk zijn, kan er ook besloten worden om de schroeven te laten zitten en/of de staafjes te verlengen waardoor er meer wervels gefixeerd worden. Dit laatste is de minst ideale oplossing omdat er dan een grotere bewegingsbeperking ontstaat. Dit alles kunnen ze pas beoordelen als Ludo op de operatietafel ligt.

Omdat Ludo het behoorlijk pijnlijk vond dat er de dag na de operatie al heen en weer gesold werd voor de controlefoto en het aanmeten van het korset (wat toen daardoor ook niet door ging), is er nu met de zaalarts afgesproken dat hij in ieder geval 2 dagen hersteltijd krijgt, voordat die 2 zaken gedaan worden.

Zelf zullen we er nu bovenop zitten dat het nu wel goed gaat met de morfinepomp en weer starten met de morfinepillen. Ook zal Ludo morgenochtend aan het ok-personeel vragen of ze hem dit keer wel netjes in bed willen leggen. Vorige week lag er een ok-jasje bij het voeteneind in zijn bed, zat zijn onderbroek ter hoogte van zijn knieën waardoor het voelde alsof zijn benen vastgebonden waren, en lag er een injectienaald (nog wel in een hulsje) los in zijn bed. Allemaal slordigheden die in mijn ogen echt niet kunnen....weer een oeps-moment.

Door de ervaring van vorige week, ga ik nu gewoon om 12.30 uur op zijn kamer op hem wachten. Dan kan ik “ze” achter de broek aan zitten als ze hem weer vergeten op de uitslaapzaal.

Het wordt dus weer even spannend of zijn tenen bewegen na de operatie. Zodra ik de gelegenheid heb laat ik het jullie meteen weten.

Tot dan maar weer.

Verkeerde wervels zijn vastgezet!

Beste Allemaal,

Even heel kort omdat ik zo weer naar Ludo ga:

De neuro-chirurg is net bij Ludo geweest.

De CT-scan van afgelopen vrijdag bevestigde zijn vermoeden; ze hebben de verkeerde wervels vastgezet (te hoog).

Morgenochtend wordt Sjoerd als eerste weer geopereerd om nu de juiste wervels vast te zetten.

Er is een melding gemaakt en een procedure opgestart over deze fout.

Vanavond schrijf ik wel een uitgebreider berichtje, maar omdat ik weet dat een aantal mensen in spanning zitten te wachten nu alvast dit “steno-berichtje”.

Tot later!